Na enkele korte ogenblikken van wanhoop en ongebreideld enthousiasme kwam de buschauffeur op het idee ons via een kleine omweg naar St-Niklaas te brengen. Angstvallig vermeed hij de bekende wegen en bevolkte steden om zeker geen herhaling van het ochtendnieuws te bekomen en een andere tweewieler naar de eeuwige jachtvelden te verwijzen. Zo kregen we een extra uurtje bus wat ons de gelegendheid gaf een film te bekijken die door de gemiddelde criticus met een testbeeld vergeleken zou worden.

Eindelijk aangekomen kregen we meer dan verwacht. De uitleg werd niet alleen beperkt tot de zuivere productie van schakelaars, maar ook de volledige toekomstplanning van het bedrijf en wetgeving omtrent Europese productie werd toegelicht.
Zo leerden we dat porselein vervangen werd door bakeliet, plastic schakelaars door mooier ogende exemplaren en vele meisjes uit de vroegere handmatige lijnen door robots. Dit verbeterde respectievelijk de krimpvastheid, het uitzicht en de werksfeer. Niko gaat er ook prat op volledig eigen, nergens verkrijgbare vijzen, moertjes en veertjes te produceren. Dit is beter omdat zo een compromis tussen stevigheid en montagesnelheid gevonden kan worden. Na een volledige rondleiding door alle productieafdelingen was er gelegenheid tot een hapje of een drankje en eventueel vragen. Van de drie geboden opties werd ruimschoots geprofiteerd. Zowel intellectueel als fysisch compleet verzadigd kregen we nog een toetje in de vorm van een testbank die de CEBEC-norm moest opleveren. Dit is niet meer verplicht, maar een basis van vertrouwen ten opzichte van Niko. Vandaar ons besluit:

"Daar alleen is't leven schoon, daar alleen is't leven goed, waar stil en ongedwongen Niko het licht uitdoet."